പുഴയോരത്തെ ഒരു അജ്ഞാതയാത്രികനും നാട്ടുകാരുടെ സ്നേഹവും ചേർന്ന മാനുഷികകഥ നിഷ സുരേഷ് പറയുന്നു. ഈ സൃഷ്ടിപരമായ കഥ ചരിത്രരേഖയെന്നല്ല, ക്ഷേത്രയാത്രയുടെ മനുഷ്യമൂല്യങ്ങളെ സാഹിത്യഭാഷയിൽ വായിക്കുന്ന എപ്പിസോഡെന്ന നിലയിലാണ് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്.
കഥയുടെ തുടക്കം
വൈകുന്നേരത്തെ അവസാന ബസ് പോയശേഷമാണ് രാഘവൻ പറശ്ശിനിക്കടവിലെത്തിയത്. മഴ കാരണം യാത്ര മുടങ്ങി; പരിചയക്കാരാരും സമീപത്തില്ല. പുഴയ്ക്കപ്പുറം തെളിയുന്ന വിളക്കുകൾ നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ തണുപ്പ് അവനെ പതുക്കെ പൊതിഞ്ഞു.
കാത്തിരിപ്പിന്റെ നിമിഷം
മടപ്പുരയിലേക്കുള്ള വഴിയിൽ കണ്ട ചായക്കടക്കാരൻ അവന്റെ വിഷമം ചോദിച്ചറിഞ്ഞു. “ആദ്യം ചൂടുള്ള ചായ കുടിക്കൂ; വഴി പിന്നെ നോക്കാം,” എന്നു പറഞ്ഞ് കടയുടെ വാതിൽ തുറന്നുവച്ചു. ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾക്കകം നാട്ടുകാരിൽ ഒരാൾ താമസിക്കാൻ ഇടവും മറ്റൊരാൾ യാത്രാസഹായവും ഒരുക്കി.
വഴിത്തിരിവ്
ആർക്കും രാഘവന്റെ ജാതിയോ നാട്ടോ തൊഴിലും അറിയേണ്ടിവന്നില്ല. സഹായം വേണമെന്നൊരു കാര്യം മാത്രം മതിയായിരുന്നു. മുത്തപ്പൻപാരമ്പര്യത്തെക്കുറിച്ച് കടക്കാരൻ പറഞ്ഞത് രാഘവൻ ഓർത്തുവച്ചു: വിശപ്പ് അറിയുന്നവനാണ് അന്നത്തിന്റെ വിലയും അന്യന്റെ കണ്ണീർ കാണുന്നവനാണ് ആരാധനയുടെ അർഥവും അറിയുക.
മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞ മറുപടി
രാത്രിയിൽ പുഴയുടെ ശബ്ദം കേട്ട് കിടക്കുമ്പോൾ സ്വന്തം നാട്ടിൽ വഴിതെറ്റിയെത്തുന്നവരെ താനും ഇങ്ങനെ സ്വീകരിക്കുമോ എന്ന് രാഘവൻ സ്വയം ചോദിച്ചു. പ്രാർത്ഥനയ്ക്ക് മറുപടി ലഭിച്ചത് ഒരു അത്ഭുതത്തിലൂടെയല്ല; പരിചയമില്ലാത്ത മനുഷ്യരുടെ തുറന്ന വാതിലുകളിലൂടെയായിരുന്നു.
കഥ നമ്മോടു പറയുന്നത്
പുലർച്ചെ യാത്രതിരിക്കുമ്പോൾ പുഴ മഞ്ഞിന്റെ നേർത്ത പുതപ്പണിഞ്ഞിരുന്നു. മുത്തപ്പന്റെ നാട്ടിൽനിന്ന് രാഘവൻ കൊണ്ടുപോയ ഏറ്റവും വലിയ പ്രസാദം അതിഥിസ്നേഹമായിരുന്നു—മനുഷ്യരെ വേർതിരിക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് അവരെ ചേർത്തുനിർത്തുന്ന മനസ്സ്.
ആരാധനയുടെ ആഴം നമ്മുടെ വാക്കുകളിൽ മാത്രമല്ല; മറ്റൊരു മനുഷ്യനോടും പ്രകൃതിയോടും നാം കാണിക്കുന്ന കരുതലിലും തെളിയുന്നു.
