ക്ഷേത്രക്കുളത്തിനരികിൽ ഒരു ബാലൻ പഠിച്ച പങ്കുവെക്കലിന്റെ മധുരം നിഷ സുരേഷ് അവതരിപ്പിക്കുന്നു. ഈ സൃഷ്ടിപരമായ കഥ ചരിത്രരേഖയെന്നല്ല, ക്ഷേത്രയാത്രയുടെ മനുഷ്യമൂല്യങ്ങളെ സാഹിത്യഭാഷയിൽ വായിക്കുന്ന എപ്പിസോഡെന്ന നിലയിലാണ് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്.
കഥയുടെ തുടക്കം
ഉച്ചവെയിൽ ക്ഷേത്രക്കുളത്തിന്റെ വെള്ളത്തിൽ വെള്ളിനാണയങ്ങൾ പോലെ മിന്നിയ ദിവസം. അമ്മയോടൊപ്പം അമ്പലപ്പുഴയിലെത്തിയ ആദിത്യന്റെ മനസ്സ് പാൽപ്പായസത്തിന്റെ രുചിയിലായിരുന്നു. വഴിയിലുടനീളം അതിനെക്കുറിച്ചാണ് അവൻ ചോദിച്ചത്; അമ്മ മറുപടിയായി പുഞ്ചിരിക്കുക മാത്രം ചെയ്തു.
കാത്തിരിപ്പിന്റെ നിമിഷം
പ്രസാദം ലഭിക്കാൻ കാത്തുനിൽക്കുമ്പോൾ വരാന്തയുടെ അറ്റത്ത് യാത്രാക്ഷീണം നിറഞ്ഞ ഒരു വയോധികയെ അവൻ കണ്ടു. കൈയിൽ പ്രസാദപാത്രമില്ലായിരുന്നു. ആളുകളുടെ വരവും പോക്കും നോക്കി അവർ നിശ്ശബ്ദമായി ഇരുന്നു. ആദിത്യന്റെ കൈയിൽ കിട്ടിയ പായസപ്പാത്രത്തിൽനിന്ന് ഏലക്കയുടെ മണം ഉയർന്നു.
വഴിത്തിരിവ്
ആദ്യത്തെ സ്പൂൺ ചുണ്ടിലെത്തും മുമ്പ് അവൻ നിശ്ചലനായി. അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ വയോധികയിലേക്കു നീളുന്നത് കണ്ടു. പറയാതെ തന്നെ ചോദ്യം മനസ്സിലായി. സ്വന്തം പാത്രത്തിന്റെ പകുതി മറ്റൊരു ചെറിയ പാത്രത്തിലാക്കി ആദിത്യൻ അവർക്കു നൽകി. വിറയുന്ന കൈകളിൽ പാത്രം ഏറ്റുവാങ്ങിയ അവർ “മോന്റെ മനസ്സിന് മധുരമുണ്ടാകട്ടെ” എന്നു മാത്രം പറഞ്ഞു.
മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞ മറുപടി
പായസം പകുതിയായെങ്കിലും അതിന്റെ രുചി അന്ന് കൂടുതൽ ആഴമുള്ളതായി ആദിത്യന് തോന്നി. മധുരം പഞ്ചസാരയിൽനിന്ന് മാത്രമല്ല, പങ്കുവെക്കാനുള്ള മനസ്സിൽനിന്നും ജനിക്കാമെന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞു. ക്ഷേത്രക്കുളത്തിനു മുകളിലൂടെ വീശിയ കാറ്റിൽ ആ വാക്കുകൾ ഏറെനേരം നിലനിന്നു.
കഥ നമ്മോടു പറയുന്നത്
അമ്പലപ്പുഴയിൽനിന്ന് മടങ്ങുമ്പോൾ പ്രസാദപ്പാത്രം ശൂന്യമായിരുന്നു; എന്നാൽ ബാലന്റെ മനസ്സ് നിറഞ്ഞിരുന്നു. നമുക്കു ലഭിക്കുന്ന അനുഗ്രഹം മറ്റൊരാളിലേക്കു നീളുമ്പോഴാണ് അതിന്റെ അർഥം പൂർണമാകുന്നതെന്ന് ആ ദിവസം അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
ആരാധനയുടെ ആഴം നമ്മുടെ വാക്കുകളിൽ മാത്രമല്ല; മറ്റൊരു മനുഷ്യനോടും പ്രകൃതിയോടും നാം കാണിക്കുന്ന കരുതലിലും തെളിയുന്നു.
