തൃശൂരിന്റെ പുലരിയിൽ ഒരു ചെറുമേളക്കാരൻ കണ്ടെത്തിയ കൂട്ടായ്മയുടെ താളം നിഷ സുരേഷ് അവതരിപ്പിക്കുന്നു. ഈ സൃഷ്ടിപരമായ കഥ ചരിത്രരേഖയെന്നല്ല, ക്ഷേത്രയാത്രയുടെ മനുഷ്യമൂല്യങ്ങളെ സാഹിത്യഭാഷയിൽ വായിക്കുന്ന എപ്പിസോഡെന്ന നിലയിലാണ് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്.
കഥയുടെ തുടക്കം
പൂരത്തിന്റെ തിരക്കിനു മുമ്പുള്ള തൃശൂർ മൈതാനം അത്ഭുതകരമായി ശാന്തമായിരുന്നു. മഞ്ഞുതുള്ളികൾ പുല്ലിൽ മിന്നുമ്പോൾ പതിനേഴുകാരൻ ഹരിനാരായണൻ തന്റെ ഇലത്താളം നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. വലിയ മേളത്തിൽ ആദ്യമായി പങ്കെടുക്കുന്നതിന്റെ സന്തോഷത്തേക്കാൾ പിഴവുണ്ടാകുമോ എന്ന ഭയമാണ് അവനിലുണ്ടായിരുന്നത്.
കാത്തിരിപ്പിന്റെ നിമിഷം
ഗുരു അവനെ ഗോപുരനിഴലിൽ ഇരുത്തി. “നിന്റെ താളം മാത്രം ഉയരത്തിൽ കേൾക്കണമെന്നു കരുതരുത്,” അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. “അടുത്തവന്റെ താളം കേട്ടാണ് സ്വന്തം കൈ ഉയരേണ്ടത്.” ഹരിനാരായണൻ ചുറ്റുമിരുന്ന കലാകാരന്മാരുടെ ശ്വാസവും കൈചലനവും ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങി.
വഴിത്തിരിവ്
ആദ്യതാളം ഉയർന്നപ്പോൾ അനവധി കൈകൾ ഒരൊറ്റ ഹൃദയത്തിന്റെ മിടിപ്പായി. ഒരു നിമിഷം ഹരിനാരായണന്റെ കൈ വഴുതി; അടുത്തുനിന്ന മുതിർന്ന കലാകാരൻ കണ്ണുകൊണ്ട് സൂചന നൽകി അവനെ വീണ്ടും താളത്തിലേക്ക് ചേർത്തു. തെറ്റ് മറച്ചുവയ്ക്കാതെ കൂട്ടായ്മ അതിനെ സംഗീതമായി തിരുത്തി.
മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞ മറുപടി
മേളം അവസാനിച്ചപ്പോൾ ജനക്കൂട്ടത്തിന്റെ ആവേശത്തിനപ്പുറം ഗുരുവിന്റെ വാക്കുകളാണ് അവന്റെ ഉള്ളിൽ മുഴങ്ങിയത്. ഒരുമ എന്നത് എല്ലാവരും ഒരേ ശബ്ദമാകുന്നതല്ല; വ്യത്യസ്ത ശബ്ദങ്ങൾ പരസ്പരം കേട്ട് ശരിയായ സമയത്ത് ഇടം നൽകുന്നതാണ്.
കഥ നമ്മോടു പറയുന്നത്
വടക്കുന്നാഥന്റെ മൈതാനിയിൽനിന്ന് മടങ്ങിയ ചെറുമേളക്കാരൻ സംഗീതത്തിന്റെ മാത്രമല്ല, സമൂഹജീവിതത്തിന്റെ പാഠവും പഠിച്ചിരുന്നു. സ്വന്തം കഴിവ് തെളിയിക്കുന്നതിലും വലിയ കല മറ്റുള്ളവരുടെ കഴിവിന് താളമാകുക എന്നതാണ്.
ആരാധനയുടെ ആഴം നമ്മുടെ വാക്കുകളിൽ മാത്രമല്ല; മറ്റൊരു മനുഷ്യനോടും പ്രകൃതിയോടും നാം കാണിക്കുന്ന കരുതലിലും തെളിയുന്നു.
