അമ്മൂമ്മയും കൊച്ചുമകളും പങ്കിട്ട കരുണയുടെ പാഠം നിഷ സുരേഷിന്റെ മലയാളം അവതരണത്തിൽ കേൾക്കാം. ഈ സൃഷ്ടിപരമായ കഥ ചരിത്രരേഖയെന്നല്ല, ക്ഷേത്രയാത്രയുടെ മനുഷ്യമൂല്യങ്ങളെ സാഹിത്യഭാഷയിൽ വായിക്കുന്ന എപ്പിസോഡെന്ന നിലയിലാണ് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്.
കഥയുടെ തുടക്കം
രാത്രിയുടെ അവസാനയാമത്തിൽ ഗുരുവായൂർ നഗരത്തിലെ വഴികൾ പതുക്കെ ഉണർന്നു. മഴ കഴുകിയ കല്ലുകളിൽ വിളക്കുകളുടെ സ്വർണനിറം വീഴുമ്പോൾ അമ്മൂമ്മയുടെ കൈപിടിച്ച് പത്തുവയസ്സുകാരി മീനാക്ഷി കിഴക്കേനടയിലേക്ക് നടന്നു. അകലെയുള്ള ചെണ്ടത്താളം അവളുടെ ഉറക്കത്തെ കൗതുകമാക്കി മാറ്റി.
കാത്തിരിപ്പിന്റെ നിമിഷം
നിരയിൽ നിന്നവർ ഓരോരുത്തരും ഓരോ അദൃശ്യകഥയുമായാണ് എത്തിയതെന്ന് അമ്മൂമ്മ പറഞ്ഞു. നന്ദി പറയാനെത്തിയവർ, ആശ്വാസം തേടിയവർ, കുഞ്ഞിന്റെ ആദ്യദർശനത്തിനായി വന്നവർ—എല്ലാവരുടെയും വാക്കുകൾ ഗുരുവായൂരപ്പൻ എങ്ങനെ കേൾക്കുമെന്ന് മീനാക്ഷി ചോദിച്ചു.
വഴിത്തിരിവ്
“കേൾക്കുക എന്നത് വാക്കുകൾ എണ്ണുന്നതല്ല മോളേ; മറ്റൊരാളുടെ ഭയം കുറയ്ക്കുമ്പോൾ നാം തന്നെ ദൈവത്തിന്റെ കേൾവിയാകുന്നു,” അമ്മൂമ്മ മറുപടി നൽകി. ആ വാക്കുകൾ തീരുന്നതിന് മുമ്പ് ഒരു വയോധികന്റെ കൈയിൽനിന്ന് പൂക്കൂട താഴെ വീണു. മീനാക്ഷി തിരക്കിനിടയിൽ കുനിഞ്ഞ് ഓരോ പൂവും എടുത്തുകൊടുത്തു.
മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞ മറുപടി
ദർശനം കഴിഞ്ഞിറങ്ങിയപ്പോൾ “ഇന്ന് നീ ഗുരുവായൂരപ്പനെ കണ്ടോ?” എന്ന് അമ്മൂമ്മ ചോദിച്ചു. “നടയ്ക്കുള്ളിൽ മാത്രമല്ല; പൂക്കൾ തിരികെ കൊടുത്തപ്പോൾ ആ അപ്പൂപ്പന്റെ മുഖത്തും കണ്ടു,” മീനാക്ഷി പറഞ്ഞു. അമ്മൂമ്മയുടെ കണ്ണുകളിൽ പുലരിയേക്കാൾ തെളിച്ചമുള്ളൊരു പുഞ്ചിരി നിറഞ്ഞു.
കഥ നമ്മോടു പറയുന്നത്
പ്രാവുകൾ ഗോപുരത്തിനരികിലൂടെ പറക്കുമ്പോൾ അവർ തിരക്കിലേക്ക് നടന്നു മറഞ്ഞു. കരുണയുടെ ചെറിയൊരു പ്രവൃത്തി പ്രാർത്ഥനയായി മാറാമെന്നും തീർത്ഥയാത്ര ക്ഷേത്രവാതിൽക്കൽ അവസാനിക്കേണ്ടതില്ലെന്നും ആ പുലരി അവരെ പഠിപ്പിച്ചു.
ആരാധനയുടെ ആഴം നമ്മുടെ വാക്കുകളിൽ മാത്രമല്ല; മറ്റൊരു മനുഷ്യനോടും പ്രകൃതിയോടും നാം കാണിക്കുന്ന കരുതലിലും തെളിയുന്നു.
