സർപ്പക്കാവിലെ നിശ്ശബ്ദതയും പ്രകൃതിസംരക്ഷണത്തിന്റെ പഴയ പാഠവും നിഷ സുരേഷിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ. ഈ സൃഷ്ടിപരമായ കഥ ചരിത്രരേഖയെന്നല്ല, ക്ഷേത്രയാത്രയുടെ മനുഷ്യമൂല്യങ്ങളെ സാഹിത്യഭാഷയിൽ വായിക്കുന്ന എപ്പിസോഡെന്ന നിലയിലാണ് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്.
കഥയുടെ തുടക്കം
മഴ ചെറുതായി പെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന സന്ധ്യയിൽ ദേവിക മണ്ണാറശാലയുടെ കാവുവഴിയിലൂടെ നടന്നു. നനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെ മണവും ഇലത്തുമ്പിൽ നിന്നു വീഴുന്ന തുള്ളികളുടെ താളവും ചേർന്ന് കാട് ഒരു പഴയ പാട്ടുപോലെ കേൾപ്പിച്ചു. ശബ്ദമുയർത്തരുതെന്ന് അമ്മ അവളോട് ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.
കാത്തിരിപ്പിന്റെ നിമിഷം
കല്ലിൽ പതിഞ്ഞ നാഗരൂപങ്ങൾക്കിടയിൽ ചെറുചെടികളും പായലും സുരക്ഷിതമായി വളരുന്നത് ദേവിക ശ്രദ്ധിച്ചു. “ഇവിടെ വിശ്വാസം മരങ്ങളെയും കാക്കുന്നുണ്ടല്ലോ,” അവൾ പറഞ്ഞു. ഒരു കാലത്ത് തറവാടുകളോടു ചേർന്ന കാവുകൾ പക്ഷികൾക്കും ചെറുജീവികൾക്കും അഭയമായിരുന്നുവെന്ന് അമ്മ വിശദീകരിച്ചു.
വഴിത്തിരിവ്
വഴിയരികിൽ വീണുകിടന്ന പ്ലാസ്റ്റിക് കുപ്പി എടുത്തപ്പോൾ ദേവികയ്ക്ക് മടിയുണ്ടായി. പക്ഷേ ക്ഷേത്രത്തിൽ ശുചിത്വം പ്രാർത്ഥനയുടെ തന്നെ ഭാഗമാണെന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞു. അവർ കുപ്പി കൈയിൽ സൂക്ഷിച്ച് പുറത്തുള്ള മാലിന്യപ്പെട്ടിയിൽ നിക്ഷേപിച്ചു. ചെറിയ പ്രവൃത്തിയായിരുന്നു; കാവിന്റെ നിശ്ശബ്ദതയിൽ അതിന് വലിയ അർഥമുണ്ടായി.
മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞ മറുപടി
മടങ്ങുമ്പോൾ മഴ ശക്തിയായി. വൻമരങ്ങളുടെ ഇലകൾ അവരെ കുടപോലെ സംരക്ഷിച്ചു. മനുഷ്യൻ പ്രകൃതിയെ കാക്കുന്നു എന്നു പറയുമ്പോഴും പലപ്പോഴും പ്രകൃതിയാണ് മനുഷ്യനെ കാത്തുനിർത്തുന്നതെന്ന് ദേവിക മനസ്സിലാക്കി.
കഥ നമ്മോടു പറയുന്നത്
മണ്ണാറശാലയുടെ കഥ വിശ്വാസത്തെ ഭയത്തിന്റെ ഭാഷയിലല്ല, സംരക്ഷണത്തിന്റെ ഭാഷയിലാണ് വായിക്കാൻ ക്ഷണിക്കുന്നത്. ഒരു ചെടി നിലനിർത്തുന്നതും ജലസ്രോതസ്സ് മലിനമാക്കാതിരിക്കുന്നതും ജീവജാലങ്ങൾക്ക് ഇടം നൽകുന്നതും ഇന്നത്തെ കാലത്തിന്റെ ആത്മീയ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളാണ്.
ആരാധനയുടെ ആഴം നമ്മുടെ വാക്കുകളിൽ മാത്രമല്ല; മറ്റൊരു മനുഷ്യനോടും പ്രകൃതിയോടും നാം കാണിക്കുന്ന കരുതലിലും തെളിയുന്നു.
